Waarom ik nooit een ‘echte’ digital nomad wil worden

De tijd dat iedereen van 9 tot 5 op kantoor zat is voorbij. Om mij heen zie ik dat flink wat millenials hun vaste baan opzeggen, een goede laptop kopen en vertrekken naar het buitenland. Ze werken tijdens het reizen en reizen tijdens het werken. Ik geef mijn spaargeld ook het allerliefste uit aan vliegtickets en voor mijn werk heb ik alleen mijn laptop en wifi nodig. Ik zou dus eigenlijk ook zo mijn biezen kunnen pakken en deze artikelen kunnen tikken aan de rand van een zwembad in Bali. Toch wil ik geen ‘echte’ digital nomad worden. Dit is waarom.

Afgelopen zomer was ik op groepsreis naar Kroatië. Het leuke daaraan is dat je niet alleen een mooie bestemming ontdekt, maar ook met ontzettend veel interessante mensen aan de praat raakt. Een van hen was onze reisleidster. Ze was al sinds haar zestiende op reis, had de gaafste dingen meegemaakt en op haar tweeëntwintigste al meer plekken gezien dan menig bejaarde. Iedereen stelde haar vragen, ook ik, over haar avonturen. Tot dé vraag kwam: ‘Ben je het nooit zat?’ Ze gaf toe dat de drang om altijd maar meer te willen zien en niet op één plek kunnen blijven soms best vermoeiend is.

Ik voel het ook, die drang om meer te zien, nieuwe plekken te ontdekken. Om even weg te zijn van huis en op zoek te gaan naar nieuwe herinneringen. Ik kan uren bezig zijn met nieuwe bestemmingen researchen en ik lees de Lonely Planet altijd van kaft tot kaft. Door te reizen raak ik geïnspireerd en krijg ik altijd ontzettend veel zin om nieuwe blogs te tikken over mijn laatste ontdekkingen. Om mijn passie voor eten op de leukste locaties  aan jullie door te geven. In de hoop dat jullie ook de koffers pakken en net zo genieten als ik.

De mogelijkheden zijn er, de passie ook, maar ik wil het niet.

De mogelijkheden om maanden te reizen zijn er, de passie om te ontdekken is er ook. Toch zou ik nooit een ‘echte’ digital nomad willen worden. Iets wat ik nog veel fijner vind dan de wereld zien is thuiskomen. Het feit dat ik een mooi huis heb waar ik nog iedere dag geniet van ontbijt maken in mijn ruime keuken en van op de bank Netflixen met mijn superleuke vriend. Het feit dat ik binnen een paar minuten bij een vriend of vriendin voor de deur kan staan en binnen een paar uur bij mijn ouders. Dat ik in mijn eigen stad kan zien hoe kleine horecaondernemers steeds iets nieuws bedenken om klanten te trekken en aan mij, als vaste klant, vertellen hoe het gaat. Dat ik zonder gebruik van Google Maps een bepaalde plek kan vinden. Dat ik altijd weer iets nieuws ontdek, zelfs wanneer ik denk dat er echt niets meer te ontdekken valt…

Fulltime reizen is mooi, maar als je een stad of dorp hebt gevonden waar je nooit genoeg van krijgt, waar je steeds weer terug wilt komen, is dat pas echt een voorrecht. En dus pak ik na mijn trip met liefde mijn koffers weer uit en geniet ik van mijn thuis tot het weer tijd is om in het vliegtuig in te stappen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *